กล้องโทรทรรศน์อวกาศ
จาก Thailand Science and Technology Wikipedia
กล้องโทรทรรศน์อวกาศ
นับจากวันที่กาลิเลโอประดิษฐ์กล้องโทรทรรศน์และใช้ส่องดูปรากฏการณ์ต่างๆ บนท้องฟ้า เมื่อปี พ.ศ.2152จนถึงปัจจุบัน กล้องโทรทรรศน์มีการพัฒนาขึ้นเป็นอย่างมาก แต่การศึกษาวัตถุท้องฟ้าและปรากฏการณ์ต่างๆ ผ่านกล้องโทรทรรศน์ที่ติดตั้งอยู่บนพื้นโลกนั้น แม้จะมีการพัฒนากล้องโทรทรรศน์จนมีกำลังขยายสูงและเห็นภาพวัตถุในท้องฟ้าได้คมชัด แต่เนื่องจากโลกเรามีชั้นบรรยากาศห่อหุ้มอยู่ ซึ่งในชั้นบรรยากาศนั้น ประกอบด้วยไอน้ำ ฝุ่นละออง เมฆ หมอก ซึ่งล้วนเป็นอุปสรรคต่อการมองเห็นภาพดาวหรือวัตถุต่างๆ บนท้องฟ้า จึงทำให้ไม่สามารถมองเห็นรายละเอียดสำคัญบางอย่างได้
นอกจากนี้วัตถุท้องฟ้ายังมีการแผ่รังสีออกมาในรูปของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในหลายช่วงความยาวคลื่น (หรือหลายช่วงความถี่) คือในช่วงของรังสีแกมมา รังสีเอ็กซ์ รังสีอัลตร้าไวโอเลต รังสีอินฟราเรด คลื่นไมโครเวฟ และคลื่นวิทยุแต่ตาของมนุษย์สามารถมองเห็นได้จำกัดเพียงช่วงความยาวคลื่นของแสงขาว (visible light) ซึ่งเป็นช่วงแคบๆ เท่านั้น ดังนั้นหากปรากฎการณ์บางอย่างมีการแผ่รังสีในช่วงความยาวคลื่นอื่นๆ นอกเหนือจากแสงขาว เราจะไม่สามารถมองเห็นปรากฏการณ์นั้นได้ จึงต้องสร้างอุปกรณ์ที่สามารถรับสัญญาณในช่วงที่เกิดปรากฏการณ์นั้นๆ ขึ้นโดยเฉพาะ เช่นกล้องโทรทรรศน์วิทยุ เพื่อรับสัญญาณคลื่นที่เกิดขึ้นในช่วงความถี่ของคลื่นวิทยุ อย่างไรก็ตาม อุปกรณ์รับสัญญาณที่ติดตั้งบนพื้นโลกก็ยังไม่สามารถรับสัญญาณของรังสีบางชนิดได้ เพราะรังสีที่เกิดขึ้นถูกชั้นบรรยากาศของโลกดูดซับเอาไว้ จึงไม่สามารถทะลุผ่านลงมายังผิวโลกได้ เป็นเหตุให้เราต้องส่งอุปกรณ์รับสัญญาณเหล่านี้ขึ้นไปเหนือชั้นบรรยากาศ เพื่อรับสัญญาณเหล่านั้น และเกิดเป็นโครงการกล้องโทรทรรศน์อวกาศขึ้น
